Niets dat lof over 'All Quiet'

Error message

User warning: The following module is missing from the file system: file_entity. For information about how to fix this, see the documentation page. in _drupal_trigger_error_with_delayed_logging() (line 1143 of /var/www/vhosts/allquiet.be/httpdocs/includes/bootstrap.inc).

(Nederlandse versie)

All quiet? Welnee, helemaal niet! Er valt heel wat te melden over de All Quiet-training in Leuven. Vier dagen lang kwamen mensen uit vijf landen samen om te debatteren over vluchtelingenproblematiek nu en honderd jaar geleden, meerbepaald ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. De meeste gasten waren leraren die een voorsmaakje wouden voor het grote evenement in juli, wanneer een zestigtal 16- tot 21-jarigen uit heel Europa naar hier zullen afzakken om net als vorig jaar het verleden te gaan opsnuiven in de Westhoek. En ondanks het feit dat de Spaanse, Italiaanse en Ierse delegatie noodgedwongen moest afzeggen vanwege de aanslagen in Zaventem en Brussel, werd het toch een leerrijke bijeenkomst.

Leuven, Brussel en een vluchtelingendebat
De training begon op woensdag 30 maart met een bezoek aan Leuven, de stad waar de deelnemers vier dagen verbleven. Het hoogtepunt van de dag was het bezoek aan de Boekentoren, waar de beiaardier de nationale volksliederen van alle delegaties voor heel Leuven afspeelde. Inclusief die van Nederland ter ere van een toevallig voorbijlopend Nederlands koppel. “Jullie zullen dat dit jaar toch niet meer horen”, grapte hij, met een knipoog naar de niet-kwalificatie van Nederland voor het EK voetbal komende zomer. ’s Avonds konden de gasten ook genieten van een pakje friet  -  wat een geweldige manier om kennis te maken met onze Belgische cultuur.

’s Anderdaags namen de deelnemers al vroeg de trein voor een uitstap naar Brussel, waar een bezoek aan het Europees parlement op het programma stond. Daar kregen ze ook camera’s ter beschikking om in groepjes te werken aan een fictief nieuwsverslag over hun bezoek, waarbij ze een verslag van hun week moesten maken. Er werd ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om een stadswandeling te maken. De stad herstelde op dat moment nog steeds van de aanslagen in Zaventem en Maalbeek, getuige de vele bloemen en kaarsen aan het Beursplein. De meeste deelnemers waren dan ook onder de indruk en leefden mee met het verdriet van de Belgen.  

Op vrijdag was er ruimte voor een debat over de vluchtelingencrisis, waarbij de meningen nogal uiteenlopend waren. Nadien volgde een uiteenzetting van historica Misjoe Verleyen, waarin de link werd uitgelegd tussen vluchtelingen nu en honderd jaar geleden. Het viel op hoeveel gelijkenissen er zijn tussen vroeger en nu. Dat werd zeker duidelijk aan de hand van de anekdotes die Verleyen opdiepte: toen de Belgen vanuit Oostende naar Engeland vluchtten, verwelkomden de Britten hen bij hun aankomst met grote plakkaten waarop “welcome” stond – net zoals de vluchtelingen afgelopen zomer in de Duitse treinstations hartelijk ontvangen werden. Het werd echter ook duidelijk dat de tijden veranderd zijn: honderd jaar geleden staken de boeren de grens over met al hun koeien, de vluchtelingen van nu herinneren we ons vooral met een smartphone in hun hand.

Op de laatste dag was er uiteindelijk tijd om de “journaals” verder in elkaar te steken aan de hand van het programma Touchcast, een videoapplicatie waarmee je makkelijk nieuwsuitzendingen kunt namaken. De mogelijkheden waren enorm, de eindproducten steeds geslaagd. Zo speelden de Griek Panos en de Macedoniër Iljo succesvol het CNN-journaal na, waarin Panos organisatoren Sven Vervloet en Eddy Van Moerkerke interviewde. Daarin gaven zij meer uitleg over het grote evenement dat in juli zal plaatsvinden. Tijdens dat bezoek aan de Westhoek zal de groep onder andere het militair ziekenhuis bezoeken, net als het Talbot House. Er zal ook geprobeerd worden om even de grens met Frankrijk over te steken om de historische plaatsen Verdun en Sommes te bezoeken. Verder drukt Sven zijn vreugde uit over het feit dat iedereen hier is samengekomen om te praten over vrede en democratie, en dat er een open debat waarbij iedereen ondanks de taalbarrière zijn ideeën op tafel kan gooien.

In de namiddag toonden de verschillende groepjes dan hun journaals aan elkaar. Panos en Iljo sloten de training af met een presentatie over de rol van de Balkanlanden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Een mens zou immers nog bijna vergeten dat de Eerste Wereldoorlog mede begonnen is na de moord op Frans Ferdinand van Oostenrijk in Sarajevo. De presentatie was mooi geïllustreerd met oude postkaarten en krantenknipsel.  

Shpetim, een Duitser die zelf vluchteling is
Voor Shpetim zijn de verhalen die hier verteld zijn vast geen nieuwe kost. De Duitser met Kosovaarse roots is immers zelf een vluchteling. Twintig jaar geleden zijn zijn ouders vanwege de oorlog in Kosovo gevlucht naar Oostenrijk, waarop Shpetim geboren is in het land van Mozart. Een jaar later verhuisden ze echter al naar Duitsland, meerbepaald naar Wurtsburg. 21 jaar later wonen ze nog steeds in Duitsland. Tachtig procent van zijn familie woont echter nog in Kosovo, waar hij elk jaar nog eens op bezoek gaat.

“Dit is de tweede keer dat ik hier kom, ik was hier vorig jaar in juli ook al. Deze keer is mijn beste vriend Arbion mee”. Op de vraag welke bijeenkomst hij het leukst vond, is Shpetim heel duidelijk: “Het is absoluut niet te vergelijken. In juli was er meer praktijk, ditmaal hebben we meer gesproken over recente onderwerpen”. Toch werden er ook deze keer enkele bezoeken afgewerkt, en hierbij is Shpetim iets speciaals bijgebleven: “Tijdens de wandeling door Brussel passeerden we langs het Beursplein, dat bezaaid lag met bloemen en kaarsen naar aanleiding van de aanslagen. Te midden van al die tekenen van hoop zag ik een man die aan het huilen was omdat zijn moeder gestorven was tijdens de aanslagen. Dat was ook voor mij speciaal”.

Shpetim komt op zijn werk bij het Rode Kruis ook regelmatig in contact met vluchtelingen: “De meeste zijn niet bepaald blij wanneer ze hier aankomen, maar Duitsland geeft hen een veilig gevoel. Er liggen hier vaak twee families op één kamer. Hierdoor hebben ze geen privacy, maar het gevoel dat ze veilig zijn maakt veel goed”.  

Iljo, een Macedoniër aan de bron
Ook voor Iljo Trajkovski uit Macedonië is de vluchtelingenproblematiek geen ver-van-mijn-bedshow. “Afgelopen zomer zijn er 800.000 vluchtelingen door mijn land gepasseerd. Voor Macedonië, een land met slechts twee miljoen inwoners, is het dan onmogelijk om iedereen te helpen. We mochten onze eigen inwoners niet de dupe laten worden van deze crisis. Hoe moeilijk het ook was, op den duur moesten wij ook mensen uit Griekenland weigeren”.

Door de aanslag in Zaventem heeft Iljo zich zelf aan een heel avontuur moeten wagen om in Brussel te geraken: via Skopje, Ankara en Luxemburg is hij uiteindelijk toch in België geraakt. Maar hij stond erop om erbij te kunnen zijn. “Als je bang bent, laat je de terroristen immers twee keer winnen. Hun doel is om het alledaagse leven van de mensen aan te tasten, en dat mogen we ze niet gunnen. Ik heb geen enkel moment overwogen om af te bellen”.

“We hebben gelukkig kunnen doen wat we hadden gepland, maar het is jammer dat niet iedereen aanwezig kon zijn. Dit was immers een uitstekende gelegenheid om iedereen zijn verhaal te laten doen en om de situaties te vergelijken. In dat opzicht is het heel goed dat er een Griekse en Macedonische delegatie aanwezig is, want dat is het meest kwetsbare deel in de vluchtelingenproblematiek. Er zijn verschillende meningen de revue gepasseerd, maar desondanks kunnen we allemaal besluiten dat dit een zeer moeilijke situatie is”.

Het is voor Iljo dan ook geen enkele moeite om de vinger op de wonde te leggen: “Europa had veel sneller in actie moeten schieten. Dit is geen politieke beslissing, het gaat hier over mensen. Er staat heel wat op het spel, vergeet niet dat er kinderen bij betrokken zijn. Dit probleem gaat overigens niet enkel de Europese Unie aan. Een land als Macedonië maakt geen deel uit van de EU, maar toch moet er ook met hen overlegd worden want dit gaat ook hen aan”. Iljo heeft als afsluiter ook nog een duidelijke boodschap voor Saoedi-Arabië: “Hoeveel vluchtelingen hebben zij verwelkomd? Nul! Dat is nog een bijkomstig probleem waarover we ons moeten buigen. Wat is daar gebeurd? Waarom moeten de vluchtelingen de Middellandse Zee oversteken en Europa doorkruisen op gevaar van eigen leven, als de oplossing zo dichtbij ligt?”

Mare, een Estse die reist om te leren
Het was ook voor Mare uit Estland de tweede keer dat ze naar All Quiet kwam. Op de vraag welke bijeenkomst ze het interessantst vond, moest ze echter het antwoord schuldig blijven. “Ik kan niet kiezen tussen vergaderen en bezoeken. Ik vind beide zeer interessant, al vind ik bezoeken toch nog steeds de beste manier om iets te leren. De Boekentoren in Leuven vond ik het interessantst”.

“Veel vluchtelingen heb ik deze zomer niet gezien in Estland. Ze staan immers niet te springen om naar hier te komen: het is hier koud, de lonen zijn hier laag en de sociale zekerheid is niet om over naar huis te schrijven. Maar het is door Europa gepland dat er hier een bepaald aantal moeten komen. In mijn stad zijn er onlangs zeven families gearriveerd, onder andere uit Irak en Libanon”.

Niets te melden
Nog even voor de liefhebbers: de naam All quiet komt van de film All Quiet on the Western Front, een oorlogsfilm uit 1930 gebaseerd op een anti-oorlogsroman. De betekenis doet je even nadenken: all quiet is een term die vaak gebruikt wordt in legerrapporten om te zeggen dat er niets te melden valt. Meestal is dat echter wel nadat alles en iedereen is uitgemoord…